عنوان مقاله: COVID-۱۹: the current situation in Afghanistan
پیام اصلی مطالعه: در حال حاضر افغانستان شاهد افزایش سریع موارد COVID-19 است. توجه ویژه به کشورهای جنگ‌زده و فقیر در همه‌گیری COVID-19 ازجمله کشور افغانستان، در 11 مارس سال 2020، WHO شیوع بیماری کورونا ویروسی 2019 (COVID-19)را که منشأ آن در ووهان چین بود اعلام شد و از آن زمان تاکنون در سراسر جهان، یک بیماری همه‌گیر جهانی است. در افغانستان، آگاهی جامعه از اقدامات ضروری بهداشت عمومی، بهداشت، مهارت‌های بهداشتی و راهکارهای پیشگیری مؤثرتر از عفونت باید با یک روش مؤثر جایگزین ارتقا یابد.
نام نویسنده مقاله اصلی:
مترجم: آزاده نوحی سیاهرودی
تایید کننده: دکتر حمید سوری

نام مجله: The Lancet Global Health, Vol. 8, No. 6, e771–e772
زمان انتشار: April 2, 2020
زمان انجام مطالعه: 2020
گروه بندی حوزه مقاله: بهداشت عمومی
حوزه مورد مطالعه: پیش اگهی
محل انجام مطالعه: کشور افغانستان
نوع مطالعه: تحلیل مشاهده ای غیر تحلیلی
قدرت شواهد:
اندازه اثر:
حجم نمونه آماری:
دامنه سنی افراد مورد مطالعه:
جمعیت مورد مطالعه: کشور افغانستان
مهم ترین یافته ها:
اکنون پایگاهی را در کشورهای فقیرنشین جنگ‌زده، مانند افغانستان برای COVID-۱۹ ایجاد شده است. اگرچه سیستم مراقبت‌های بهداشتی در افغانستان طی ۱۷ سال گذشته بهبودیافته است، اما آمادگی آن را برای پاسخ سریع و عملکردی به شیوع COVID-۱۹ زیر سؤال است. در حال حاضر افغانستان شاهد افزایش سریع موارد COVID-۱۹ است. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۰، وزارت صحت عامه افغانستان تائید COVID-۱۹ را از فردی در غرب استان هرات خبر داد. تعداد موارد تائید شده COVID-۱۹ در افغانستان از آن زمان افزایش‌یافته است. از ۲۵ مارس سال ۲۰۲۰، از ۷۵ مورد قطعی COVID-۱۹ در ۱۲ استان افغانستان وجود داشته است، گزارش‌شده که یک مورد مرگ منتسب به COVID-۱۹ (مردی ۴۰ ساله در ولایت بلخ که سابقه سفر قبلی نداشته) و دو نفر هم بهبودیافته‌اند. وزارت بهداشت، آموزش‌وپرورش (افغانستان) کلیه مدارس را به حالت تعلیق درآوردند و جشن‌های نوروز (سال نو فارسی) را برای مهار این بیماری محدود کرده است. کنترل همه‌گیری در افغانستان باوجود مجموعه متنوعی از مشکلات، شامل هجوم پناهندگان افغان از همسایگان ایران، پیچیده خواهد بود. مقامات ولایت غربی هرات روزانه هزاران نفر را که از مرز ایران عبور می‌کنند، مستند کرده‌اند. نگرانی دیگر پایین بودن آگاهی عمومی از COVID-۱۹ و سواد بهداشتی پایین است که نمونه آن‌یک فرد تأییدشده COVID-۱۹ و ۳۷ نفر مشکوک به COVID-۱۹ بودند که قرنطینه را ترک کردند و خطر انتقال COVID-۱۹ از طریق جامعه. علاوه بر این، هنجارهای فرهنگی دست دادن و بغل کردن، جمع شدن جامعه در مساجد که هنوز هم تا حد زیادی باز است و کمبود ماسک‌ها و تکنیک شستشوی دست مؤثر بحران را تشدید می‌کند. علاوه بر این، اقتصاد شکننده و زیرساخت‌های افغانستان به واردات کشورهای همسایه وابستگی زیادی دارد. به خاطر همین وابستگی، هرگونه محدودیت مرزی اعمال‌شده در کنترل انتقال نیز مؤثر نخواهد بود.
نتیجه گیری از مطالعه:
افغانستان محل زندگی ۳۱.۶ میلیون نفر است که ۷۱.۵% از آن‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. بر اساس گزارش‌های WHO، مرکز جداسازی انفرادی و ملی با ظرفیت ۱۰۰ تختخواب و مراکز جداسازی منطقه‌ای و استانی با ظرفیت کل ۹۹۱ تخت، در حال حاضر در افغانستان به بهره‌برداری رسیده است. فقط یک آزمایشگاه بهداشت عمومی مرکزی در پایتخت افغانستان، کابل، در حال حاضر آزمایش‌های تشخیصی را برای COVID-۱۹ انجام می‌دهد، با حداکثر ظرفیت ۵۰ آزمایش در روز، با هزینه ۱۶۰۰ دلار برای هر کیت تشخیصی. عدم وجود آزمایشگاه‌های محلی برای انجام آزمایش‌های تشخیصی برای COVID-۱۹ تأخیرهای قابل‌توجهی در معالجه و جداسازی بیماران در بیمارستان‌ها در مناطق دورافتاده کشور ایجاد می‌کند. مسئله مهم دیگر کمبود کارکنان مراقبت‌های بهداشتی است. فقط ۹.۴ متخصص بهداشت و ۱.۹ پزشک به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر وجود دارد. پزشکان به‌طور نامتناسب در سراسر کشور توزیع‌شده‌اند، با ۷.۲ پزشک به ازای ۱۰۰۰۰ نفر در مناطق شهری و معادل ۰.۶ پزشک در هر ۱۰۰۰۰ در مناطق روستایی بر اساس اتحاد جهانی کارکنان بهداشت جهانی WHO، به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر ۲۲.۸ کارگر ماهر بهداشتی برای انجام کلیه مداخلات اساسی در بهداشت و درمان نیاز است. سطوح بالای ناامنی مالی و پایین بودن سطح ایمنی شخصی در برخی استان‌های دورافتاده، تأثیر منفی زیادی در تأمین و پوشش خدمات درمانی هم برای عموم مردم و هم برای کارکنان مراقبت‌های بهداشتی خواهد گذاشت. با توجه به سطح سواد عمومی ۳۱.۷۴% در افغانستان، آگاهی جامعه از اقدامات ضروری بهداشت عمومی، بهداشت، مهارت‌های بهداشتی و راهکارهای پیشگیری مؤثرتر از عفونت باید با یک روش مؤثر جایگزین ارتقا یابد بر اساس گزارش WHO، تقریباً در حدود ۴۵۸۰۰ نفر در اثر درگیری‌ها آواره شده‌اند و ۲۴۵۰۰ نفر فقط در سال ۲۰۲۰ تحت تأثیر بلایای طبیعی در افغانستان قرارگرفته‌اند. افغانستان هنوز هم برای بروز بیماری‌های عفونی مانند پولیومیلیت و سرخک بومی است. به دلیل خدمات ناکافی مراقبت‌های بهداشتی در افغانستان، بسیاری از مبتلایان سعی می‌کنند درحالی‌که محدودیت‌های گسترده مسافرت و تعلیق پرواز در این کشور به اجرا در می‌آیند، تحت مراقبت پزشکی قرار بگیرند. از ۲۵ مارس سال ۲۰۲۰ سازمان بین‌المللی مهاجرت گزارش می‌دهد که حدود ۱۳۶۴۰۰ افغانی با خطر بالای ابتلا به COVID-۱۹ از ایران بازگشتند. بااین‌حال، مقامات افغانستان سه شهر مهم در مرز افغانستان و ایران را بستند. ما به‌شدت از قدرت‌های منطقه‌ای می‌خواهیم تا در تلاش مشترک برای رفع خطر جدی ناشی از COVID-۱۹ برای افغانستان و جامعه جهانی بزرگ‌تر متحد شوند.
توصیه های منتج از نتایج مطالعه: کشورهایی مانند افغانستان که درگیر جنگ و فقر هستند در بحران جهانی COVID-19 با مشکلات بیشتری دست‌وپنجه نرم می‌کنند و لذا اهمیت اقدامات بهداشتی در این کشورها بیشتر مشهود است.
درس آموخته ها: نامناسب بودن عوامل و زیرساخت‌های اجتماعی، پایین بودن سطح سواد و بهداشت عمومی جامعه، دسترسی پایین به تجهیزات آزمایشگاهی، سکونت در مناطق دورافتاده و روستایی و نامناسب بودن توزیع پزشکان و کادر بهداشتی با توجه به جمعیت، آداب‌ورسوم هر جامعه، جنگ و جمعیت زیاد پناهندگان و نامناسب بودن وضعیت آنان نیز می‌توانند در افزایش انتقال بیماری COVID-19 مؤثر باشند.
اهمیت توجه به مقاله: **
ضرورت مطالعه کامل مقاله: بله
پیشنهاد مطالعه فوری کامل مقاله توسط سیاست گذاران سلامت: بله
آیا داده های ایران در این مطالعه وارد شده است؟: خیر
آیا برای کشور ایران پیامی دارد؟: بله
نشانی مقاله انگلیسی: DOI: https://doi.org/10.1016/S2214-109X(20)30124-8


دفعات مشاهده: 102 بار   |   دفعات چاپ: 15 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر